Frozen : Can you here music in the air?

หมดเวลา

                 ทุกวันนี้พวกคุณใช้นาฬิกาปลุกกันหรือเปล่าครับ

                 เอาแบบนาฬิกาที่เป็นนาฬิกาจริงๆนะครับ มีหน่วยเรียกเป็นเรือน และมีตัวเลขหรือเข็มบอกเวลา เรียกง่ายๆว่า นาฬิกาแบบบอกเวลาอย่างเดียว ไม่ได้พ่วงมากับการใช้งานอื่นๆที่แนบมาด้วยกับเครื่องใช้อย่างอื่นนะครับ

                 อาจด้วยความเคยชิน เดี๋ยวนี้ผมไม่ได้ใช้นาฬิกาปลุกแบบออริจินัลมานานแล้ว ในชีวิตปัจจุบันนี้เสียงเตือนเรื่องเวลาของผมจึงดังมาจากโทรศัพท์มือถือ ไม่ว่าจะปลุกในตอนตื่นนอน หรือว่าเตือนเราในวาระต่างๆ จะว่าไปแล้วถ้าหากจะให้กลับมาใช้แบบดั้งเดิมตอนนี้คงทำใจลำบากอยู่เหมือนกัน เหมือนกับว่าเราจะไว้ใจมันได้เหรอ แล้วเกิดมันไม่ปลุกขึ้นมาล่ะ

                ความสัมพันธ์ของผมกับเวลาแบบเดิมๆที่เคยมีตอนเด็กๆจึงค่อนข้างห่างเหินขึ้นทุกทีๆ

                จำความได้ว่าตอนเด็กๆ นับตั้งแต่มีห้องนอนเป็นของตัวเองก็ราวๆ เริ่มต้นชีวิตช่วงวัยรุ่น โปรแกรมสำคัญที่สุดของผมเลย คือการตื่นนอน นับว่าเป็นความลำบากของชีวิตอย่างใหญ่หลวงเลยก็ว่าได้ จริงๆปัจจุบันความรู้สึกนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย จำได้ว่า ตอนเด็กๆเราจะมีนาฬิกาเป็นของตัวเองจริงๆจังๆก็ช่วงนั้น น่าจะเป็นแม่ที่หานาฬิกามาให้ (ภาพจำของผมที่มีคือ ช่วงนั้นแม่กับพ่อของผมจะทำงานหนักมากต้องตีสี่เพื่อมาทำงาน ท่านจึงต้องมีนาฬิกาปลุกอันเล็กๆ อยู่ 2 เรือนด้วยกัน คือปลุกไว้กันเหนียว เพราะอันเดียวอาจเกิดการผิดพลาดขึ้นมาได้ ยืนยันได้ว่า แม้จะมีถึง 2 เรือนแต่การหลับต่อก็ยังเคยเกิดขึ้น แต่ไม่บ่อยนัก)

                  ผมนึกภาพตัวเองตอนเด็กยืนมองนาฬิกาที่ท่านมอบให้ในวันนั้นแล้วนึกถึงคำพูดที่ว่า พ่อแม่ให้เราได้ทุกอย่าง ช่างเป็นคำพูดที่เป็นสัจจะนิรันดร์เสียนี่กระไร เพราะนอกจากท่านจะเป็นคนมอบชีวิตให้กับเรา เลี้ยงดูเราจนโตเป็นผู้ใหญ่ แถมยังมอบเวลาและเครื่องบอกเวลาเป็นของขวัญกับชีวิตอีกด้วย

                  เวลาของการเติบโตเป็นวัยรุ่นของผมจึงเริ่มจากนาฬิกาเรือนนั้น

                 ผ่านไปเรื่อยมา ชีวิตที่ผูกพันกับเวลาก็ได้เริ่มขึ้น ลองนึกถึง นาฬิการูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีปุ่มกดอยุ่ด้านบน ตรงกลางด้านในสุดมีเข็มเล็กๆที่เอาไว้ตั้งเวลาที่จะให้มันส่งเสียง กริ๊งงงงง… แบบยาวๆ ที่สำคัญต้องเป็นรุ่นที่มีตัวเลขเรืองแสงด้วย เพื่อการมองเวลาในเวลาที่ไม่มีแสง

                 โตมาอีกหน่อยผมก็ย้ายจากชีวิตเด็กชาวเกาะ (ภูเก็ต) มาเรียนต่อที่กรุงเทพเมืองแห่งการใช้เวลา (ไปกับการทำอะไรก็ไม่รู้) แน่นอนครับ นาฬิกาเรือนนั้นก็ติดสอยห้อยตามผมมาด้วย มันมีบ้างที่เกเร ถ่านหมด บอกเวลาไม่ตรง ช่วงนั้นของชีวิตในกรุงเทพเต็มไปด้วยความสับสน สนุกสนาน รื่นเริง ผมใช้ชีวิตไปกับการเรียนรู้ในทุกวัน ไปโรงเรียน มีเพื่อนมากมาย มีความหวังสูงสุดสู่การเอ็นทรานซ์

                 จนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยผมไม่ได้ใช้นาฬิกาเรือนนั้นปลุกไปเรียนอีกต่อไป ตอนนี้ผมใช้เพื่อนปลุก ประมาณว่า ก่อนนอนก็บอกเพื่อน เฮ้ย ปลุกด้วยนะ หรือว่า เฮ้ยเดี๋ยวตีสามปลุกด้วยนะจะได้ตื่นมาทำงานให้เสร็จ ผมจึงเรียนจบมาได้ด้วยเวลาของคนอื่นๆ
                  ตอนเข้าเรียนปริญญาโทก็เช่นกัน เวลาของผมแบ่งไปให้กับสองส่วน คือการเรียน และ การทำเพลง สองอย่างนี้อยู่ด้วยกันได้อย่างไรผมไม่แน่ใจ แต่สุดท้ายเมื่อถึงเวลาต้องเลือก ผมเลือกอย่างหลัง เวลาทั้งหมดตอนนี้ผมจึงใช้มันเพื่อประกอบกับเสียงดนตรี ในนาม โมโนโทน

                  สองสามวันก่อนเดินขึ้นสถานีรถไฟฟ้า เหลือบไปเห็นนาฬิกาเรือนนี้แล้วทำให้ให้นึกถึงนาฬิกาของชีวิต วันนึงมันอาจถึงเวลาที่มีคนเอากระดาษใบเล็กๆมาแปะไว้ เป็นเครื่องหมายบอกถึงความว่างเปล่า ไร้กาลเวลา เราอาจไม่มีตัวตนอีกต่อไป

                 มองนาฬิกาเรือนนั้นทำให้คิดอะไรบางอย่างกับตัวเองได้ว่า ถ้ามีอะไรที่อยากทำ จงรีบทำ และทำให้สุดแรง ก่อนที่จะหมดเวลา